Kjammar láta sig hafa´ða að fara í ferðalag!

Hugmyndin um að fara í Kjammatjaldútilegu skapaðist í tjaldi Stefáns í Þórsmörk um Verslunarmannahelgina 1997. Rakel og Sonia eru sekar fundnar um þessa hugmyndasköpun. Aðrir Kjammar tóku vel með í strenginn og var ákveðið að fara sem leið liggur vestur á Enchanted Rock 8. nóvember. Þegar til kom, voru það Erla Björk, Anna Lára og Birgir frá College Station ásamt Jóni, Gyðu, Sigga, Rakel, Soniu og Stefáns Þórs frá Austin sem fóru í eftirminnilegt haustferðalag um hið villta vestur.

Undirbúningurinn fólst í því að útvega með leigu og kaupum tjöld og annan viðeigandi viðlegubúnað. Þremenningarnir frá College Station komu svo til Rimini um tíuleitið kvöldið fyrir brottför og voru þá aðrir útilegumenn mættir og búnir að snæða ljúffengan kjúklingakvöldverð ásamt hvítvíns- og kampavínsveigum með húsráðendum. Þegar hópurinn var allur saman kominn ásamt fórnfúsri brúntertu, var litið yfir ófarinn veg fyrir framan hlýjan arineld og möguleg níu mánaða eftirköst rædd af miklum móð, nema af Jóni sem hélt niðri í sér andanum, enda er hann mjög góður maður. Loks var fundi slitið og fór hver til sinnar hvílu; þegar Anna Lára og Birgir svifu inn í draumheimana á svefnbekknum, var eldurinn í arninum orðinn að glóðum einum. Veðurspá helgarinnar var góð og spenningur í mannskapnum.

Laugardagurinn rann upp bjartur og fagur og þegar búið var að hlaða farskjótana, hittist fylkinginn hjá Sigga og Rakel þar sem fyrstu hópmyndirnar af mörgum voru teknar. Þá var lagt af stað út á MoPac þar sem þrír af fjórum ökutækjastjórnendum fóru yfir á rauðu ljósi! Fyrsta áning átti sér stað hjá HringK þar sem ferðamenn léttu af sér, keyptu sér nammi og kenndu afgreiðsludömuni gagnnýta íslensku. Næsta áfanga var náð upp úr 11 í Fredericksburg. Þar var spásserað um aðalgötuna og kíkt í nokkrar búðir áður en sest var niður á Wheeler´s veitingastaðnum þar sem boðið var upp á mat af þýskum og breskum sið. Sumir fengu sér gómsúra Bratwurst með öllu, aðrir Fish & Chips og enn aðrir Kartöflusúpu með Salati. Siggi bað um og fékk "ein spreit, bitte" sem þýðir "klórblöndu takk", og Gyða pantaði sér og fékk "chicken sandglitch" sem þýðir "samanlímd kjúklingasamloka" þar sem eigi er hægt að sprauta sósum inn í.

Þegar hádegisveislan var að baki, var síðasti spölurinn settur fyrir framan húdd og haldið í norður að Enchanted Rock. Á leiðinni var stoppað við lygna og álitlega á þar sem Siggi þrýsti korki úr kampavínsflöskum og skenkti á smekklega rauð plastglös. Því næst var skálað fyrir tilvonandi góðri helgi um leið og pikkupp ók framhjá með slægt dádýr á afturpalli. Stefán notaði síðan tækifærið til að (h)afmeyja stein út í ánni í von um að myndavélalinsur sæju sér tækifæri til að kíkja á, sem þær og gerðu. Sólin skeið í heiði þegar gegnheili granít Heillasteinninn okkar loksins birtist og fór fiðringur um ferðalanga við þessa ægifögru náttúrusköpun. Er búið var að ganga frá garðgjöldum, var mestöllum búnaði hlaðið í poka af ýmsu tagi og síðan lagt á brattan upp að svokölluðum frumstæðum.

Eftir um hálftíma þramm framhjá armadil-lóum um krókastígu hálfan hring í kringum granítkúlurnar, var hópurinn kominn á Valhnetulækjarfrumtjaldstæðasvæðið og eftir að búið var að finna viðeigandi trjálund, var tjöldum slegið upp með því að hamra hælum niður í grjótharðan jarðveginn. Upppumpun á dýnum var ofarlega á dagskrá hjá sumum, væntanlega vegna mikillar tilhlökkunar á notkun þeirra.

Loks beindi sárt hungur stefnunni á pikknikksvæðið sem hálfur hópurinn samanstandandi af Önnu Láru, Birgi, Erlu Stefáni og Soniu komst á með því að fara milli Heillasteins og Litlasteins, fjórðipartur hópsins - Jón og Gyða - með því að krækja fyrir Litlastein, og lokaparturinn - Siggi og Rakel - með því að fara beinustu leið yfir Litlastein. Hálfi hópurinn fór að vísu upp 45 gráðu brattan Heillasteininn til að ná í síðustu sólargeislana þar sem uppruni þeirra var á leið í felur bak við upplitaðann sjóndeildarhringinn. Birgir og Stefán létu síðan aðdráttaraflið toga sig niður á fleigiferð yfir grjótharðann klettinn.

Þegar búið var að blása í glóðir í grillinu í rökkrinu við pikknikkborðið, var grillað gasalega, allt frá kjúklingum í fajitur til lamba- og nautakjöts. Saman með dýraríkinu fóru veigar af ýmsum toga og heilmikill galsi. Tóku grillgestir vel til matar síns og gerðu góðlátleg grín hver að öðrum. Af tilefni afmæla Gyðu og Sigga um þessar mundir, voru dregnar upp afmælistertur og tóku allir með afmælishatt og ýlu hressilega undir afmælissönginn þeim til heiðurs, þ.e.a.s. tert... uhummm afmælilsbörnunum.

Eftir fróðlegar umræður í tunglskyninu um meðgöngutíma ýmissa jórtur- og spendýra, þar sem helsta spekin kom frá sveitavörgunum Erlu, Rakel og Jóni, var tekið til og síðan tekið til við að skunda á eftir geislum vasaljósa í átt að tjaldbúðum í tunglbjörtu nátthúminu. Einn göngumanna var snar í snúningum er hann heyrði óhugnanlegt skrölthljóð þegar hann ætlaði að sletta úr klauf út í kjarri, ákvað að bíða þar til komið væri í búðirnar. Þegar þangað var komið var setst í hring og hitað heitt kakó sem Kapteinn Morgan tók sér bað í áður en hann flaut samansullaður og heitur niður hálsa og oní malla þyrsts útilegufólks. Veðmangarar hefðu tapað stórum fúlgum ef þeir hefðu veðjað á að Siggi og Jón myndu sitja lengst að sumbli, en sömu mangarar hefðu grætt hefðu þeir stólað á Birgir og Stefán, en þeir sáu um að lítið var eftir að Kapteininum áður en þeir buðu hvorum öðrum góðan dag og héldu hvor í sitt tjaldskjól.

Yfir nóttina og tjöldin blésu óreglulegir gresjuvindar með léttum skúrum á stöku stað. Jóni tókst á síðustu næturstund að bjarga tjaldi sínu frá því að fjúka út í buskann með því að endurnegla nokkra skíthæla á ný oní grýtta jörðina. Spurningin er hvort e.ð annað hafi verið neglt nóttina þá! Sólin sást ekki fyrir lágum skýjum er stúrin augu gægðust út um rennilásarifur tjaldanna um morguninn. Siggi, Rakel og Jón fóru í morgungöngu meðal dádýra og er þau komu til baka var afgangur hópsins búinn að fá sér bita, kasta vatni og fægja tennur.

Allur búnaður var gerður klár til flutninga inn á bílastæði og fór Siggi fyrstur skokkandi af stað með þrjá svarta plastpoka í greipum sínum. Tvær frekar þéttar skúrir sáu um að væta upp í burðardýrunum á leið sinni en að lokum voru allir klárir í bátana og siglt var af stað í átt til byggða. Eftir að búið var að brynna klárunum í Fredericksburg, var krúsað í einum spreng á the Salt Lick barbikjúmatstaðinn í útjaðri Austin. Þar hlömmuðu allir sér niður fyrir fram full trog af yndælis nauti, kjúklíngi, svínarifjum, pylsum, baunum, hrásalati, brauði, laukum og karpellusalati og sá þjónustudaman vel um að fylla á ef minnsta hætta var á að eitthvað rynni til þurrðar. Þegar átinu var lokið fór fólk með sinn metta og jafnvel netta maga að kveðja hvert annað með þökkum fyrir frábæra helgi með þeim orðum að ferðaendurtekning yrði á að vori.

Þar með hélt hver í sinn haga og slappaði líklega vel af með sneisafullan maga.

Köttur undir stýri, ók beint út´í mýri, út er ævintýri!