Ferðasaga Rakelar og Sigga;
Rakel segir frá: Þjóðgarðurinn sem
við vorum í er kenndur við jökla enda heitir
hann "Glacier National Park". Upphaflega var að
finna yfir fimmtíu jökla víðs vegar í
garðinum en vegna meiri hita undanfarinna ára eru
þeir nú aðeins orðnir 37. Eins sorglegt
og það nú er, þá er búist
við að allir jöklar garðsins verða bráðnaðir
í kringum 2020.
En þetta var alveg yndisleg ferð og mér finnst
ég alveg endurnærð eftir fjallaloftið, útiveruna
og labbitúrana. Reyndar breyttist ferðaáætlun
nokkuð, en ég var búin að plana að
við gengum alveg að landamærum Kanada og tækjum
svo bát þangað yfir. En þar sem sumarið
hefur verið óvenju seint á ferð þarna
fyrir norðan þá var leiðin þarna uppeftir
næstum því ófær á köflum
vegna snjóþyngsla. A.m.k. var skilyrði að
maður væri velútbúinn í slík
ferðalög með ísexi og gadda. Mér fannst
þetta mikið miður til að byrja með og vildi
helst bara fara og kaupa ísexi og læra á
hana samdægurs, en Siggi "vildi ekki láta drepa
sig" á þessu (eins og hann orðaði það)
og hann var því skynsemisröddin í þeirri
ákvarðanatöku að hætta við upphaflegt
plan. Ég var reyndar mjög fegin seinna meir þegar
við hittum vígalega fjallgöngugarpa sem höfðu
farið umrædda leið og voru vel útbúnir,
en versti kaflinn hafði tekið þá allan daginn
að komast yfir. Í staðinn fórum við
áleiðis upphaflega leið og svo til baka og dóluðum
þetta meira, gengum ekki nema um 8km að meðaltali
á dag, ég með 20 kíló af farangri
og Siggi með 30-35. Við gistum sex nætur upp á
fjöllunum og í öllum tilvikum voru tjaldstæðin
við vötn. Náttúrufegurð var stórkostleg
alla leiðina og þó nokkuð dýralíf
að sjá. Annars er óhætt að segja
að Siggi hafi verið ansi mikið heppnari en ég
í þeim efnum. T.d. sá hann fjallaljón
skjótast niður ísbreiðu upp við foss
sem við höfðum brugðið út af leið
til að skoða. Ég gekk fast á hæla
Sigga, en við vorum einmitt á gangi upp stíg
þar sem voru háir runnar meðfram og ég
sá því ekki eins hátt og Siggi. Hann
hrópaði upp fyrir sig og ætlaði að grípa
til myndavélarinnar en ljónið hvarf þá
strax á braut eins og eldibrandur. Við fórum
og skoðuðum fótsporin í snjónum
og það var ekki um að villast að þetta
voru feykistór kattaspor. Það eru reyndar tvær
minni kattategundir sem búa á þessum slóðum
en þeirra feldur er marglitari, meðan fjallaljónið
er einlitt í ljósbrúnum lit--en það
er einmitt það sem Siggi sá. Það þykir
víst mikill heiður að fá að berja þessi
dýr augum því þau halda sig fjarri
fólki. Við hittum þjóðgarðsvörð
sem sagðist hafa unnið í garðinum í
þrettán ár og aðeins einu sinni séð
fjallaljón á þeim tíma. Á svipuðum
stað sá Siggi svartbjörn sem við fundum út
seinna að væri kvenbjörn en tvær slíkar
búa á þessum slóðum með sinn
húninn hvor. Þetta gerðist þegar við
vorum búin að koma okkur fyrir á tjaldstæði
og ég sat í "eldstæðinu" ef
svo má kalla. Vegna þess að þetta er á
bjarnarslóðum er algjörlega bannað að
borða nokkuð inn í eða nálægt
tjöldum og er því sérstakur staður
útbúinn fjær með trjádrumbum til
að sitja á, þar sem matur er eldaður og
snæddur. Síðan er allur matur hengdur hátt
upp í stöng eða snúru strengda milli tveggja
staura til að forðast brúnbirni sérstaklega.
En allavega ég sat þarna við eldstæðið
þegar svartbjörn var búinn að renna á
matarlyktina og hann var kominn nálægt mér
(kannski 10-15) metra þegar Siggi kom auga á hann
og kallaði á mig en við það fældist
svartbjörninn og hvarf. Aftur var ég svo óheppin
að tré skyggðu á, svo aldrei sá
ég þann björninn. Ég tek það
fram að svartbirnir eru ekki taldir eins hættulegir,
nema hugsanlega að maður angri þá eitthvað
eða kemur nær húnunum þeirra. Brúnbirnir
eru varasamari en oftast eru þeir ósköp meinlausir
(átu tvo í þjóðgarðinum í
fyrra bætir Siggi við) og skipta sér ekki af
fólki. Svo rættist úr fyrir mér seinna
þegar við vorum komin niður úr óbyggðunum
og á hótel lengst inn í garðinum en
þá birtist allt í einu brúnbjörn
og fór að synda í vatninu við hótelið.
Þetta vakti auðvitað mikla athygli gestanna þar.
Og daginn eftir fórum við í stutta gönguferð
og rákumst þá að svartbjörn rétt
fyrir ofan stíginn sem át þar plöntur
í mestu rólegheitum. Við Siggi tókum
auðvitað myndir í gríð og erg, enda
var hann svo nálægt að þetta verða
eflaust fínar myndir. Við vorum þá í
fylgd með Þjóðverja sem var einn á
ferð og slóst í för með okkur þennan
spöl þegar frést hafði af birni (það
er öryggisatriði að vera fleiri saman ef um brúnbjörn
er að ræða því þeir eru þá
ólíklegri til að gera skandal). En fyrir utan
birni og ljón þá sáum við meðal
annars héra, fjallageitur, urmul af íkornum, múrmeldýr
og hreysikött með mús í kjaftinum sem
brá svo við að sjá okkur að hann missti
músina--en það gaf okkur tíma til að
munda myndavélina áður en hann kom aftur að
ná í bráðina. Svo sá Siggi elg
en ég var seinheppin þar eins og fyrri daginn og
missti af því. Við vorum hins vegar afskaplega
heppin með veður, það rigndi aðeins fyrsta
daginn en annars var sól og blíða allan tímann.
Reyndar var næstum því of heitt suma dagana,
líklegast 25+ gráður þó ég
viti það ekki fyrir víst.
Forsíða |
||